przez okulary

2012-01-23T22:24:00.006+01:00

Dosyć marudzenia i smutku. Trzeba korzystać z ferii nim dopadnie nas szkolna codzienność.
Imprezujemy :) we trójkę, kiedy akurt nie sypie i nie wieje, siejąc czasem zgorszenie publiczne ;) najczęściej tam gdzie podają najlepsze bezkofeinowe latte.

gdyby babcia miała wąsy...

2012-01-20T07:07:00.010+01:00

Znacie pewnie takie przysłowie?
Co miesiąc, w okolicach jego połowy, po akcji pobieranie*, która pożera nam większość miesięcznej dawki nerwów zaczynam budzić się w nocy i krążyć po pokoju, po kuchni, sprzątać, prasować, po wielkiemu cichu, co by nie obudzić lokatorów sypialni.
Co by było gdyby Ania urodziła się w terminie, wolna od ciążowych przygód? Byłaby na pewno większa i silniejsza, zdrowa. Dlaczego ja nie mogłam, nie umiałam? Co zrobiłam nie tak? O trzeciej ciężko o logiczne myślenie.
Potem jest poranek, madrzejszy na szczęście od nocy. Już powtarzam sobie, że przecież będzie dobrze i czekam do popołudnia, do wizyty w laboratorium.

* Akcja rozpoczyna sie o 5.00 we wtorki w środku miesiąca. Problemem nie jest to, co trzeba pobrać w laboratorium, ale to, co musimy dostarczyc tam sami. No powiedzymy, bo przecież trzymanie ruchliwego, płaczącego dziecka to pikuś nie!? No rzesz...

2012-01-16T21:20:00.004+01:00

SPEŁNIENIA WSZYSTKIEGO, O CZYM MARZYŁAŚ DZISIAJ PRZY
29 ŚWIECZKACH
MĘŻU I TATO
STO LAT, BYLE Z NAMI!

praca to nie wszystko?!

2012-01-13T19:36:00.003+01:00

Byłam. Przeczytałam. Wkurzyłam się, ale
podpisałam.
Oj, to nie był mój dzień, oj nie.

Hurra, hurra, hurra. Od jutra zaczynają się ferie zimowe :)))))))))). Przez dwa tygodnie będzie panował tylko święty domowy spokój!

2012-01-10T23:22:00.001+01:00

Zwykły spacer poranny, dzisiejszy. Na ulicy jeszcze albo już pusto.
Brzdęk, spadło szkło z moich okularów, to nowe super cienkie i super lekkie i dlatego takie drogie.
Jak je znaleźć, nie widząc na jedno oko? Kto nosi okulary pewnie kojarzy taką sytuację: szukasz okularów choć wiesz,że bez nich na nosie niczego nie znajdziesz. Nie ruszam się, bo jeszcze nadepnę. Starszy Pan mi pomógł, znalazł i wytarł szkło.
- To niemożliwe, na pewno okulary Pani gdzieś rzuciła - stwierdził Pracownik salonu optycznego podczas naprawy - nigdy mi się to nie zdarzyło. Bo kobiety to zawsze coś...
Mnie też nie.
Na szczęście Córka, informująca otoczenie, że jest już za bardzo głodna, powstrzymała go od dokończenia wypowiedzi.
Na dodatek Szef i Księgowa wzywają na rozmowę. Stawię się, a jakże. Tylko dlaczego się tak denerwuję?

2012-01-02T08:54:00.003+01:00

Minął rok, wczoraj.
Rok odkąd powiedziałam, żeby ten rok nie był taki jak Nowy Rok. Jeszcze nie wiedziałam jaki prezent dostaniemy.
Radość, szok, przerażenie i dużo śmiechu, wszystkiego po trochę.
Mówiłam, byłam pewna, że nie dam rady, a potem jednak dawałam.
Przez jego znaczną część nie mieszkałam w domu. Nie kupiłam osobiście wyprawki, łóżeczka, wózka(chyba, że mms-y wysyłane przez Męża można zaliczyć jako wybór).
Nigdy nie bałam się tak bardzo o to, co będzie.
Przez żadne inne 365 dni nie zjadłam tylu lodów śmietankowych, żelek i nektarynek ;), nie posiadałam też takiej kolekcji piżam.
Nigdy, odkąd jestem dorosłą osobą, nie byłam tak uzależniona od pomocy innych.
Uczyłam się pokory.
Dowiedzieliśmy się, co to strach o Dziecko i bezradność.
Dobrze, że ten rok się skończył.
Dobrze, że był.

2011-12-31T22:29:00.006+01:00

ZDROWIA MIŁOŚCI SPEŁNIENIA MARZEŃ WSZELAKICH PO PROSTU WSZYSTKIEGO, CO NAJLEPSZE W 2012 ROKU

2011-12-24T16:54:00.006+01:00

Spokojnych, radosny, rodzinnych, śnieżnych ;), z mnóstwem wymarzonych prezentów świąt Bożego Narodzenia
życzą

Ania, Edyta i Adam

2011-12-23T14:32:00.015+01:00

Mamy za sobą kolejną nocną wizytę na dziecięcej izbie przyjęć, pierwszą wizytę u bardzo zmęczonego dyżurem okulisty i gwiazdkowy prezent dla Córki w postaci antybiotyku, a w radio kolejny raz złośliwie PIN się drze "świąteczny czas to radości czas"

Będzie kiedyś lepiej?

Hypnosie zabierz mnie w podróż

2011-12-20T14:44:00.005+01:00

Nasza Córka jest w cichym spisku z Hypnosem i Morfeuszem!
Albo bogowie nas nie lubią!
Odkryliśmy to po kolejnej nocy z koncertem na dwa zdrowe niemowlęce płuca.
Nocne kołysanki mają co raz bardziej podejrzaną treść.
Kawy, kawy...

2011-12-16T08:12:00.007+01:00

Obudził mnie wczoraj telefon.
- Tylko się nie wygadaj siostra, przyjedziemy w sobotę rano - przeszedł od razu do sedna - pamiętaj to ma być niespodzianka. Jestem w pracy muszę kończyć. Ucałuj wszystkich.
To prawda! Nie wierzyłam! Mikołaj istnieje! Ten niespodziewany wigilijny gość, to nie były bajki!
Jednak wygadałam, ale tylko Mężowi. Nie wytrzymałam przecież do Polski! na Święta!!! przyjedzie Brat esz wraz z Córką, jej ulubioną już siedmiolatką!!!!!!!!!!!!!!!!!

Oj Bracie, Ty zawsze wiesz, co zrobić, żeby być w centrum uwagi ;))).

brrrrrrrrrr

2011-12-11T17:25:00.005+01:00

Szablon bloga musi być jak krajobrazu za oknem.
Sypie. U Was też?

3 miesiące

2011-12-08T07:31:00.004+01:00

temu w pewnym szpitalu trwały właśnie energiczne poszukiwania anestezjologa (doszło nawet do słów powszechnie uważanych za obelżywe). Adam trzymał mnie za rękę i opowiadał wszystkie możliwe dowcipy, niecenzuralne też. Lekarz, spożywając obok mnie sernik, tłumaczył neonatologowi, że Adam zasłużył żeby czekać na mnie w tym miejscu i bez względu na wszystko zobaczyć od razu Anię. Ja marzyłam tylko aby to wszystko nareszcie się skończyło, no i jeszcze o tym serniku, bo tak pięknie pachniał.

3 miesiące, 1/4 roku, 4,5 kg i w końcu rozmiar 56, mamy naszą Ankę (ze względu na nocne koncerty obecnie zwaną Piszczałką). Nie wiem, czy kiedyś przestanę uważać ją za największy cud jaki nas spotkał.

2011-12-06T15:00:00.005+01:00

Trzy lata temu w godzinach wieczornych stałam się posiadaczką guli w gardle, nieco wilgotnych oczu i statusu narzeczonej, co było dla mnie niesamowitym zaskoczeniem (pewnie dlatego tak miło, pomimo okropnej zamieci i mrozu, wspominam tamten wieczór).
Ach ten szósty...

W tym roku zaspałam, zapomniałam napisać list do Mikołaja. Pewnie ma to jakiś związek z bujnym nocnym życiem prowadzonym od kilku dni przez Córkę. On jednak przyjechał, ale zamiast sani pod oknami stanął srebrny wóz z którego wysiadł brzuchaty człowiek z siwą brodą (może nie aż tak długą jak w książkach). Świat idzie do przodu, w kwestii prezentów też. W ubiegłym roku od tego brodacza dostałam wielkiego czekoladowego mikołaja, w tym ogromne paczki pieluch w gatunku ostatnio preferowanym przez Córkę, ach życie. Do Anki też przeszedł Mikołaj - z powodu niecierpliwości matki już parę dni wcześniej ;). Dostała kurnik. Biedne dziecko, od początku z wariatami.

Wiecie może, czy szanowny Święty przyjmuje jeszcze jakieś listy last minute, bo kilka życzeń mam?

2011-12-01T14:20:00.003+01:00

Mogę sobie ponarzekać? Proszę, bo ja dzisiaj muuuuuuuszę, inaczej się uduszę!
Zbierało się i zbierało.
W szpitalu, w przychodni, w sklepie, znajomi, nieznajomi, dwie sąsiadki z bloku obok, sprzedawczyni z warzywniaka (dzisiaj). Słyszę: ILE MA MIESIĘCY? i wiem, że za chwilę usłyszę: ALE ONA MAŁA!.
Co wszyscy z tą wielkością! Jak nie wzrost to waga. Niedługo zacznę kłamać, żeby mieć święty spokój. Ludzie, bo ja w kompleksy i zgryzotę popadam, które potem muszę tłumić przy pomocy Raffaello i Inki karmelowej.
O szale na punkcie tych wymiarów w żadnej książce o dzieciach nie było, a coś tam zdarzyło mi się przeczytać.

A co tam, dla nas i tak Królowa jest tylko jedna:

2011-11-25T08:49:00.006+01:00

Jest park w moim rodzinnym mieście w którym spędzałam z bratem i tatą sobotnie popołudnia w dzieciństwie - pewnie do tej pory pod drzewami można by znaleźć zakopane przez nas skarby. W liceum wraz z teraźniejszą panią architekt, teraźniejszym poważnym wiolonczelistą i przyjacielem, który niestety dorosłości z nami nie doczekał spędzałam najlepsze wagary - planując pomaturalną wolność (nasze nazwiska w dzienniku występowały kolejno po sobie - oj bardzo ciężko było wytłumaczyć nieobecność całej czwórki). Zamiast uczyć się do czerwcowych egzaminów z najlepszym przyjacielem obserwowałam ćwiczący między alejkami miejscowy klub piłkarski ;). Tam leżąc na trawie planowałam swoje wesele i nawet do głowy mi nie przyszło, że za kilka lat będę o tych chwilach Komuś opowiadać

a opowiadam, czasem słysząc w aguuu w odpowiedzi i nie dowierzając, że to wszystko dotyczy mnie. Uwielbiam te chwile i tegoroczną jesień.
Dobrze, że moja towarzyszka nie rozumie, co to wagary i ucieczka z języka polskiego ;)

2011-11-19T17:45:00.002+01:00

Zasnąć stojąc w kolejce do kasy w Biedronce? - to jest możliwe!
Niniejszym dziękuję Panu, który stał za mną z kartonem mleka w ręku za kopanie w wózek ze śpiącą Anią i za słowa: rusz się gówniaro!
Od razu się obudziłam i odmłodniałam ;).

2011-11-09T22:29:00.003+01:00

- Ma-mo, ale ta pani jest bardzo biedna! Tu nie ma telewizora! - stwierdziła żywiołowa pięciolatka robiąc dzisiejszego wieczoru szybki przegląd naszego mieszkania.

Tak, niestety, to bolesna prawda o państwu S. - my nie posiadamy telewizora i nie zamierzamy go posiadać chyba, że Kurczak Mały go kiedyś zażąda ;).

Kurczak Mały

2011-11-04T21:35:00.005+01:00

- Pani Córka waży tyle co kurczak na obiad - powiedziała niezbyt sympatyczna lekarka podczas pobytu Ani w szpitalu.

Ania urosła nieco, my odetchnęliśmy z ulgą, a mi nie śnią się co noc cyfry migające na liczniku wagi (pewnie teraz znajdę sobie inny koszmarek), ale przezwisko pozostało. Mam nadzieję, że nam je kiedyś nasz Kurczak Mały wybaczy.

2011-11-02T18:30:00.006+01:00

Zakończyliśmy październikową kampanię szpitalną.
Najpierw było o wadach wrodzonych,
później pojawił się temat wirusa,
skończyło się na bakterii, antybiotykach, igłach, kroplówkach, łzach, długich dniach i jeszcze dłuższych nocach.
Ania udowodniła, że jest najdzielniejszym człowiekiem jakiego znam i nie na darmo po Kimś odziedziczyła imię.
Ja oraz Adam dowiedzieliśmy się, że nie tylko w podczas studiów po kilku nieprzespanych nocach można funkcjonować, ba nawet pójść do pracy (Adam).

DO CHOLERY NIGDY WIĘCEJ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

* a wiecie, że Szczęście mierzy się też w kilogramach, zwłaszcza kiedy Szczęście osiąga nieosiągalne 3 kg - ach wtedy to jest Szczęście!!!

2011-10-14T18:54:00.002+02:00

Wszystkiego dobrego Panie nauczycielu!
Wraz z Córką życzymy Ci:
1. Tolerancyjnego Dyrektora ze spóźniającym się zegarkiem.
2. Samych klas matematyczno - fizycznych.
3. Mniej rad pedagogicznych i dziwnych ankiet.
4. A prywatnie więcej snu!

3 października 2009 roku

2011-10-04T09:57:00.002+02:00

Wczoraj była rocznica. Nasza druga. W tym roku, zamiast wymieniać przy czerwonym półwytrawnym marzenia na kolejny wspólny rok, przy zielonej herbacie powiedzieliśmy zgodnie nawzajem DZIĘKUJĘ, za ten miniony.

Marzenia nawet identyczne, jak się okazało, też są, ale radość z tego, co nas spotkało dużo większa. Na ich realizację też przyjdzie czas.

2011-09-29T12:47:00.002+02:00

- Mówiłem, że damy radę do września. Wytrwała Pani po mistrzowsku - stwierdził lekarz podczas wczorajszej wizyty kontrolnej - następnym razem już nie będzie takich problemów - tym ostatnim rozbawił mnie do łez.
Ochrzaniał mnie kiedy kilkakrotnie chciałam zwiać ze szpitala, był stanowczy kiedy chciałam wrócić do pracy, pocieszał i tłumaczył kiedy nie miałam sił. Zrobił wszystko, żeby nasza Córka urodziła się zdrowa. Dobrze, że przez przypadek trafiliśmy na Tego lekarza.

Wczoraj wpisując do kalendarza termin szczepienia Córki, pod datą 27.09 zobaczyłam "spakować się do szpitala", a tymczasem Ania skończyła trzy tygodnie.

2011-09-20T17:36:00.002+02:00

Jestem spokojna,
jestem opanowana,
dam radę.
Na wszelki wypadek zacznę odliczać dla uspokojenia 1000, 999, 998, 997 ...
Szanowny Mąż Adam musi już wracać do pracy.
Córko! Musimy dać radę!

było minęło

2011-09-17T21:26:00.009+02:00

Chwila, moment to już 17 września, to Ania ma już ponad tydzień, to ja już jestem we własnym domu? Huuura
6 września BARDZO późnym wieczorem usłyszałam, że "w czwartek i ani dnia dłużej, bo to się może źle skończyć!" Przyjęłam to prawie dzielnie (mocząc rękaw mężowej koszuli ;) - przecież ona jest za mała - powtarzałam.
I nadszedł TEN czwartek, i nic nie było ważne ani znieczulenie ani ból ani strach ani ci wszyscy ludzie dookoła, byle tylko ją zobaczyć .
- No to choć do nas Aniu - powiedział lekarz i po chwili usłyszałam najpiękniejszy wrzask na świecie, naszej dzielnej Córki.
- Jest zdrowa, słyszała pani? Oddycha sama, dostała 10 punktów! - szczęśliwy lekarz przekazywał mi kolejne informacje przekrzykując się z pediatrą zza drzwi.
A teraz nie ważne jest, co by było gdyby ta bomba zegarowa..., bo jest Ona:

czyli nasze małe 50 cm szczęścia:

* bardzo dziękujemy za gratulacje i trzymanie kciuków;
** wrzask Córki, choć od 8 września pojawia się bardzo rzadko, jest niezwykle donośny, wg. Męża jest to efekt uboczny sterydów na rozwój płuc - ja Cię dorwę lekarzu!

Anna

2011-09-09T23:41:00.004+02:00

Wczoraj o godzinie dziewiątej osiemnaście na świecie pojawiła się pewna filigranowa osóbka. 2,5 kg, 50 cm.
( To pisałem ja - mąż i od wczoraj TATO :D Adam)

?? days to go

2011-08-27T17:56:00.008+02:00

- Kiedy w końcu postanowią naprawić drogę, to ty zaczniesz rodzić - około trzech miesięcy temu stwierdził Szanowny Mąż Adam, kiedy po raz kolejny zablokowano nam dojazd do domu.

Dzisiaj, wcześnie rano otrzymałam zdjęcie:

a od wczoraj z powrotem zamieszkałam na pierwszym piętrze szpitala wojewódzkiego. Do domu wrócę z Córką. Tylko kiedy?

2011-08-10T14:22:00.002+02:00

Odliczać przestałam :), skoro dobrnęłam do tego momentu w wersji 2w1, to po co zaśmiecać swoją głowę matematyką.
Po zadowalającej wizycie u lekarza dostałam wczoraj od szanownego Męża Adama mnóstwo nektarynek, limonek i truskawkowe, imieninowe szaleństwo:

Dobrze, że w ciąży można mieć różne zboczenia żywnościowe, bo jak inaczej wytłumaczyłabym gościom, że zamiast popcornu do filmu najlepiej smakują limonki w plasterkach, koniecznie bez cukru! ;)

Cztery...

2011-08-01T23:17:00.005+02:00

powiedziałam parę dni temu :) i zapomniałam wspomnieć. Wybaczcie Państwo, ale delektowanie się wakacjami pochłania tyle czasu.
Poza tym rozmyślam, najczęściej nocą (odsypiam w dzień), co niezbyt cieszy szanownego męża Adama:
- Nie śpij, pogadaj ze mną - w sobotę zaczepiłam Go pomiędzy 3 i 4 nad ranem.
- No co tam?
- Wiesz, że już NIGDY nie będzie TAKIEGO lata!

To już połowa wakacji, ostatnich t a k i c h...

Trzy

2011-07-22T17:00:00.001+02:00

i do domu wróciła Esz!
Na razie na próbę, ale co tam jupi hurrrrrrra!

2 i 3/7

2011-07-17T09:26:00.005+02:00

Powolutku przemykam kilka razy dziennie niebiesko-pomarańczowym korytarzem już samodzielnie i w końcu po szesnastu dniach wolna od przyjaciółki kroplówki i z ledwością powstrzymuję się przed wpadnięciem w radosny galop. Jest lepiej i gdzieś na horyzoncie pojawiła się wizja powrotu do domu, o czym zapewnił mnie lekarz, zwany przeze mnie i męża pomysłowym Dobromirem.
Póki co zamieszkuję z książkami, laptopem, misiami Haribo i nektarynkami apartament na I piętrze szpitala wojewódzkiego a za oknem mam taki widok:

Podczas gdy żona napawa się sunącymi chmurami szanowny mąż Adam wakacyjnie spełnia się jako Bob Budowniczy tworząc pokój dla córki.

Dwa...

2011-07-16T07:43:00.003+02:00

powiedziałam wczoraj rano :). Tylko dwa tygodnie, a taka różnica, o dwa tygodnie starszy jest nasz Dziabąg, o te dwa tygodnie jest większa i silniejsza, a ja co raz częściej myślę, że doczekam do tej jesieni.

- Gdybyś wiedziała, że tak będzie zdecydowałabyś się jeszcze raz? - z miną męczennika zapytała mnie koleżanka, jeszcze w ubiegłym tygodniu, kiedy z powodu medycznych zabiegów wyglądałam co najmniej upiornie (według szanownego męża Adama pięknie - kłamca, ale przekonujący).
- Tak! - odpowiedziałam bez wahania.

P.S. Dziękujemy za wszystkie miłe słowa i trzymane kciuki
P.S.2 Imiona dla Ludzika wybrane ostatecznie (w końcu, hurrrrrrrrrrrrra)

Z łoża uprzejmnie donoszę:

2011-07-09T22:49:00.000+02:00

Miało być o intensywnie przeżytym czerwcu (ach, co to był za przyjemny miesiąc :)))), ale nie będzie, bo nastał już kolejny i tamte atrakcje jakoś nagle straciły na ważności.
1 lipca w godzinach wieczornych nasza córka postanowiła, że chce zobaczyć jak wygląda świat z drugiej strony.
Drastycznymi i uziemniającymi mnie sposobami lekarze tłumaczą dziecku, że jeszcze długo ma być połączona razem ze mną. Raz słucha, a raz mrozi krew w żyłach pokazując, że i tak zrobi, co chce.
Liczyłam dni i mam nadzieję, że będę mogła od dzisiaj liczyć kolejne tygodnie.
Na razie: raz...
Mam nadzieję, że policzę chociaż do sześciu.

22 maj

2011-05-23T09:49:00.002+02:00

był i było sto lat o 6 rano (szanowny mąż) i herbaciane róże (a jakże) i prezent, który nadciąga z Hongkongu (autorstwa wcześniej wymienionego).
28 lat temu (o matko jaka ja wiekowa jestem) 22 maja w niedzielne, słoneczne południe ku wielkiemu zaskoczeniu rodziców i lekarzy, bo to przecież miało wydarzyć się w lipcu, na świat przyszła esz :).

* mam nadzieję, że nasze dziecko nie weźmie przykładu z matki i będzie punktualne;
** wczoraj obiecałam sobie, że będę już poważną, dorosłą osobą (a przynajmniej się postaram).

piątek 13

2011-05-13T19:03:00.002+02:00

Trzynastego wszystko zdarzyć się może;
trzynastego świat w różowym kolorze;
bo trzynastego nasza potomka (zwana póki co ludzikiem lub dziabągiem)
postanowiła pokazać, że oto jest ruszającą się istotą :)

Wyrocznia USG

2011-05-06T15:16:00.002+02:00

pokazała, to o czym dumny przyszły ojciec Adam mówił od stycznia. Bo On po prostu wiedział, że to będzie TO (lekarz poprosił o podanie przepisu/sposobu ;)). Ja nie miałam żadnych przeczuć, czy proroczych snów, a co tam ;)

- Córka proszę Pana - z uśmiechem stwierdził lekarz.

I wtedy przyszedł maj, zrobiło się...

2011-05-03T21:14:00.004+02:00

Jeżeli Ktoś nie nacieszył się jeszcze tegoroczną zimą, to serdecznie zapraszam na Dolny Śląsk :).

Życie pokazuje czasem środkowy palec

2011-04-27T10:01:00.004+02:00

Poprzedniego posta pisałam będąc w pracy. Siedziałam za moim biurkiem, przy moim oknie, delektując się pięknym porankiem przy bezkofeinowej nescafe i rozpamiętując miniony wolny dzień. Nawet jedna, mała czarna chmurka nie przemknęła mi nad głową, nawet jedna niepokojąca myśl. Licho nie śpi i szanowna złośliwość losu już szykowała nam zaskakującą siurpryzę.
Jeżeli ktoś w moim miejscu pracy miał wątpliwości, co do mojego obecnego stanu, dowiedział się w dość ten tego drastycznych okolicznościach (szczegóły pominę). Do domu tego dnia nie wróciłam. Kolejne, bardzo długie dni spędziłam w szpitalu.
Już jestem w domu, już jest prawie dobrze, a na pewno będzie lepiej (tylko wyglądam jak rasowy narkoman).
Na przyszłość NA PEWNO zapamiętam, że:
* w szpitalu MUSZĘ zawsze mieć okulary na nosie (nawet nie zauważyłam kiedy mi je zdjęto), bo lekarz może do złudzenie przypominać najlepszego skrzypka z liceum z klasy IV F (na szczęście nim dostałam zawału ubrałam okulary :), a lekarz kilka razy jeszcze pytał, czy na pewno nie zamierzam zemdleć, przez grzeczność nie wspomniałam, że ta trupia bladość to przez niego);
** godz. 5.40 to idealna pora na zadawanie mi niewybrednych pytań o sprawy wydalnicze;
*** godz. 5.45 to idealna pora na kolejne pobieranie krwi (@#$%$%&);
**** bez pleców męża nie da się spać!

Tak minęły mi tydzień siedemnasty i kawałek osiemnastego.

A Wam jak minęły święta?

powrót do przeszłości

2011-04-14T07:46:00.009+02:00

Miałam wolny dzień. Cały, długie godziny tylko dla mnie :).
Po uporaniu się ze śniadaniem, wykonanym przez szanownego męża i cichutko pozostawionym przy łóżku (ach słodkie lenistwo), rozprawieniu się z zaległą książką, postanowiłam pozbyć się zawartości ogromnej, czarnej torby zalegającej w naszej sypialni od przeprowadzki. Wraz z Anią, podczas rozpakowywania, wkładałyśmy do niej rzeczy "prawdopodobnie do wyrzucenia, ale przecież..." Wyciągałam z niej po kolei: czapkę niebieską niewiadomego pochodzenia, rozdartą kurtkę narciarską Męża, prawie dwumetrowy szalik, który towarzyszył mi przez całe studia i został przypalony podczas TEGO ogniska w lesie ;), czarny sweter, w którego kieszenie chowałam ściągi z kryptografii, koszulę męża z nieschodzącą plamą z kawy, którą wypiliśmy na stacji benzynowej dzień po naszym ślubie. Wszystko po kolei zakwalifikowałam do zostawienia w okolicach śmietnika. Tylko jedną niepoplamioną, ale spraną, zniszczoną, grubą flanelową koszulę, zdobioną we wściekło czarno-biało-niebieską kratę złożyłam w kostkę, wygładziłam wszystkie nierówności i schowałam do szafy. Przecież to TA koszula, TEGO człowieka, z nią wiąże się tyle wspomnień. Przez całe studia była noszona przez PEWNEGO człowieka, przynajmniej kilka razy na tydzień, była z nami na każdych wagarach, jej rękaw skubałam czekając na wyniki egzaminu ze znienawidzonej makroekonomii, była tak charakterystycznym znakiem, że nawet portier z akademika Ani mówił do mnie często: "o to ty, ten kraciasty chłopak też już przyszedł". Żartowałyśmy, że ON ślub też pewnie w tej koszuli weźmie.
Jednak wybrał białą, kraciasta pojechała z Nim w podróż poślubną :).

2011-04-05T09:54:00.004+02:00

Po wizycie u lekarza uspokajam się. Na kilka dni.
13 (jaka ładna liczba) kilogramów mniej od stycznia nie pozostało obojętne dla mnie, bo Ludzikowi zdaje się to nie zaszkodziło, tak twierdzi lekarz, który już kilkakrotnie z podejrzliwym spojrzeniem pyta mnie, czy w ukryciu nie stosuje jakiś diet odchudzających (no pewnie o niczym innym nie marzę!).
Jem, tzn. staram się jeść, Mąż dzielnie przynosi smakołyki, przypomina o kanapkach do pracy i warzywnych sokach (brrrr).
I tak minęło tygodni 15 :)

Nowe miejsce zamieszkania oddaliło mi przystanek autobusowy znacznie, ale jak mnie to cieszy (sic!): bo te drzewa tak ładnie wyglądają i rzeka szumi, i te stare kamienice takie piękne*, coś/ktoś najwidoczniej okulary pomalował mi na różowo :).
Jest już wiosna i wszystko będzie dobrze.

*tylko autobusy są czerwone i brudne jak zwykle.

Przeprowadzeni

2011-03-29T12:22:00.003+02:00

jesteśmy. Od soboty. Dobrze nam (póki co).
Przeprowadzka, pomimo moich obaw i marudzenia (ich głównymi ofiarami byli szanowny mąż Adam i Ania), poszła sprawnie. Nie napracowałam się, zmęczenia nie czułam, ale w okolicach 22.30 zasnęłam na ławce w hipermarkecie, oparta o plecy Ani (to dopiero przyjacielskie wsparcie w każdej opcji).
Cieszymy się cichym mieszkaniem, śpiewem ptaków za oknem (już zapomniałam, że w mieście też jest to możliwe), trawnikami, alejkami pomiędzy blokami i oprócz nico rozkopanej drogi dojazdowej minusów na razie brak.

A ja:
- póki co dzielnie pracuje (tja właśnie w tej chwili);
- od lekarza dostałam cichy nakaz przytycia (nigdy nie myślałam, że będę miała takie zalecenia);
- przynajmniej trzy dni przed każdą wizytą u lekarza zaczynają mi się śnić drobne koszmary (dzisiaj ponownie broniłam pracy magisterskiej, podczas której dziekan mnie aresztował);
- i czekam...

i stało się

2011-03-21T11:17:00.002+01:00

Po raz kolejny chowam, pakuje, zaklejam i pod nosem przeklinam.
Oj bardzo przeklinam.
Zmieniamy miejsce zamieszkania.
Jesteśmy zmęczeni blokowymi betonami, kasetonami na sufitach (kto wymyślił takie paskudztwo) i boazerią nawet w kuchni i łazience.
O przeprowadzce zadecydował mąż (a raczej o opuszczeniu tego cholernego, paskudnego mieszkania), podczas mojej chwilowej ten tego nieobecności.
Z wyborem poczekał aż opuszczę szpital. Przy formalnościach z udawanym zrozumieniem kiwałam tylko głową.
Przecież wiem, że to są zmiany na lepsze, że tam będzie lepiej i nam, i temu paro centymetrowemu ludzikowi, że przeprowadzka z TAKĄ ekipą pójdzie sprawnie, że tym razem zabezpieczę talerze ;P,
ale jednak ...

ciężarny komplement

2011-03-06T20:13:00.004+01:00

- Ale ty schudłaś! - usłyszałam od Ani, która nie widziała mnie przez jakieś dwa tygodnie.
Uśmiałam się do łez, chociaż tego dnia wcale do śmiechu mi nie było.

Na kompleksy polecam przyjaciela!

* za powyższe i inne słowa w tamtych niełatwych dniach jeszcze raz dziękuję ich Autorce
** oj, aj, ech, fuj! esz wraca, po długiej przerwie, jutro do pracy
*** BARDZO DZIĘKUJEMY WSZYSTKIM ZA GRATULACJE I CIEPŁE SŁOWA

2011-02-14T08:55:00.002+01:00

Wrócę za tygodni dwa lub trzy :)
Teraz muszę ogarnąć się w nowej rzeczywistości.
Będę tęskniła :)
Nie umiem przekazywać ważnych wiadomości w sposób prosty,
więc proszę przewinąć stronę i spojrzeć na taki jeden suwak
i...
cdn.

2011-02-09T08:17:00.003+01:00

Ja nie ogarniam rzeczywistości, zwłaszcza tej dzisiejszej...
Dostałam propozycję hmm, ten tego, awansu. Już kilka razy o tym słyszałam i coś o prawej ręce (ta jasne że niby ja jestem), ale ja nie chce, mi jest dobrze tak jak jest!!!
Ja ledwo rządzę sama sobą, a mam kimś?
Jest mi dobrze przy moim biurku, z moimi papierami. Nie chcę zmian w pracy, nie chcę ich teraz!

Dzisiaj, według kalendarza świąt nietypowych, jest Międzynarodowy Dzień Pizzy.
Uczczę go, a jakże!

2011-01-31T09:29:00.003+01:00

Dziś są Twoje urodziny, najpiękniejszy, choć cholernie mroźny dzień - podśpiewywałam (nieco zmieniając) słowa Ryszarda Rynkowskiego, idąc rano na przystanek autobusowy.
Dziś są urodziny najlepszej Ani jaką znam, która dość nagle pojawiła się w moim życiu i została na dłuuuuuuuugie lata. W tym roku toast za solenizantkę został wypity sokiem pomarańczowym, ale co tam przed nami jeszcze wiele 31 stycznia.
Aniu marzeń, miłości i cierpliwości!!!!
(i wymarzonym wakacji)

A urodziny to oczywiście te dwudzieste ;).

2011-01-24T20:05:00.002+01:00

W poniedziałkowy wieczór uwielbiam melisę z pomarańczą,
plecy szanownego męża Adama
i U2

2011-01-20T08:41:00.003+01:00

O tyyyylu rzeczach chciałam wspomnieć, o tyyyyyyyylu sprawach napisać, ale te dni uciekają tak szybko.
Ale po kolei. Mmuszę się pochwalić iż od soboty posiadam w rodzinie olimpijczyka (kategoria wiekowa: przedszkole). Była olimpiada, były medale i doping tak gorący, że chrypimy wszyscy do tej pory. Szanowny Wujek (w tym przypadku) Adam wielokrotnie proponował cichą eliminację (niech ją tylko ktoś popchnie!) przeciwnych przedszkolaków, ale na szczęście do rażących incydentów nie doszło ;).
Ale po kim ona tak lubi biegać? - w oczekiwaniu na kolejną konkurencje głośno zastanawiał się dziadek Sześciolatki.
Hmmm nie mam pojęcia. Jej tata (a brat mój) raczej mógłby wystartować w konkurencji czytania na czas, no ewentualnie gdyby grę w scrabble można było uznać za dyscyplinę sportu wystawimy rodzinną drużynę ;). Ja (no przecież po ciotce też ma sporo cech) na sam widok sali gimnastycznej dostaję gęsiej skórki, a ten zapach zużytej gumy do trampek ze szkolnej szatni ... brrrrrrrr. A Mała biega, szaleje i zadziwia nas pomysłami.
I były urodziny Adama, i były wyjątkowe pod każdym względem, ale o tym innym razem.
Wracam do moich papierów i miętowo - żurawinowej herbaty.

Znowu sypie śnieg. U Was też?

16 stycznia 1983

2011-01-16T12:58:00.003+01:00

Dzisiaj radość wielka, bo szanowny mąż Adam urodziny ma :).
Od kilku godzin jest poważnym (taaaaa) 28 latkiem :).
Uciekam świętować dalej :).

2011-01-14T21:35:00.004+01:00

Być czy mieć?
Mam wybrać w za krótkim czasie.

2011-01-11T20:40:00.003+01:00

Jakby to ładnie napisać. Hmmm
Od kilku tygodni zajmuje się chorowaniem. To nowość dla mnie. Wiem już, że istnieją takie ciekawostki jak powikłania, efekty uboczne, czy jakieś tam działania niepożądane ;). To minie, ale jest upierdliwe.
W miniony weekend włączyłam opcje bunt!
Nie leżałam, nie piłam tylko słabiutkiej herbatki z cytryną i nie chodziłam opatulona w kilka warstw odzieży + koc i ewentualnie termofor (z mojego pięknego czerwonego "babciowego" termoforku proszę się nie śmiać) a zażywanie medykamentów ograniczyłam do niezbędnego minimum.
I odpoczęłam.
Do upadłego śmiałam się z opowieści, najczęściej zaczynających się od: a pamiętasz jak... , grałam w skrable, makao i poszłam spać barrrdzo późno z lekkim szumem w głowie i myślą jak w naszym mieszkaniu zmieściło się tyle osób.
W sobotni poranek leżałam z książką i kawą w wannie pełnej piany z wiśniową nutą (niespodzianka szanownego męża Adama)
W towarzystwie Mojej Ulubionej Sześciolatki spędziłam niedzielę, zgłębiając historie zerówkowych miłości :) i nieprzyzwoicie objadałam się prażonymi migdałami, a wieczorem przytulona do męża, ubrana w jego grubą, zieloną bluzę spokojnie zasnęłam.

A w poniedziałek w końcu wróciłam do pracy, do moich papierzysk, pokornie zażywam leki, a dzisiejszego popołudnia zajmuję się stertą mężowych koszul śpiewając: "więc chodź wyprasuj mój świat..."

I czekam na wiosnę, urlop i .....
kto wie, co się jeszcze wydarzy.

*w pisaniu też obiecuję poprawę - na wszelki wypadek dodaję małym drukiem

jaki Nowy Rok taki cały...

2011-01-04T09:42:00.006+01:00

Wyburczałam sobie z rana pod nosem: "jaki cały rok, taki tit Nowy Rok".
Coś w tym przysłowiu chyba inaczej było - usłyszałam znad drugiego biurka.
A właśnie, że nie!
Ja się nie zgadzam, ja protestuję!
I na pewno znajdę kogoś kto nie chce TAKIEGO roku 2011.
Ale najpierw wyjaśniam swoje STANOWCZE stanowisko w tej sprawie.
Wieczór sylwestrowy był przyjemny, zabawny, z lekkim szumem w głowie ;) spowodowanym przez Andziowe drinki ;), były wybuchy petard i Szanowny Mąż Adam biegający przez trawniki z zimnymi ogniami w dłoni.
Ale po północy, po tej cholernej magicznej godzinie 12.00 wrrrrrr...
Wczesny noworoczny poranek spędziłam na pogotowiu ratunkowym, wychwalając wynalazek jakim jest ketonal. A piękną datę 2011-01-01 zobaczyłam na świeżutkim zaświadczeniu wystawionym przez lekarza (któremu szczerze współczułam pracy w taki dzień).
- No to na zdrowie - rzekła Pielęgniarka, wbijając się bez ceregieli w mój pośladek. Hmm, czy to był mój pierwszy toast w 2011 roku.
Resztę dnia przeżyłam bardziej we śnie niż na jawie i dałam się ogrywać w Scrable. Wrrrrrr

Nieco późno, ale najmocniej jak mogę, życzę Wam w tym 2011 (z przedłużeniem na lata następne) przede wszystkim zdrowia i miłości, a reszta jakoś się sama ułoży.

Mina lekarza, który zobaczył moich towarzyszy oraz Anię robiącą zdjęcie dacie na moich receptach, bezcenna.

2010-12-29T08:32:00.002+01:00

Święta nie były do końca świąteczne,
Wigilia spędzona z teściami zważyła atmosferę pozostałych dni.
Wrrrrrrrrrrrrrr. Nigdy więcej!

2010-12-23T09:18:00.006+01:00

Wczoraj z wielkim nerwem stwierdziłam: ja ciebie na tej choince powieszę.
Więc
Szanowny mąż Adam vel wujek Adaś:

twórcami potworka i wielu innych niepodobnych do niczego pierników, są esz oraz jej ulubiona sześciolatka

*wg. cioci (esz), Wisielcowi brakuje lukrowanych guziczków ;),
**wg. sześciolatki: "ciocia zrób jeszcze komputer, bo taki samotny wisi ten wujek ;)"

2010-12-22T08:26:00.006+01:00

Był wpis o tym co się działo przez ostatnie tygodnie, ale zasypało go śniegiem.
Lepiej już tego nie wspominać, zapomnieć.
Będzie dobrze, ale jeszcze na to poczekam.

I się rozpłakała. Ze szczęścia

2010-12-16T20:44:00.000+01:00

Na razie tyle. Reszta jak wytrzeźwiejemy... ze szczęścia.

2010-12-06T11:14:00.005+01:00

Od kiedy przestałam być uważana w rodzinie za dziecko powiedzmy, że więżące w Świętego Mikołaja i kiedy w okolicach szóstej rano prezenty przestał przynosić potężny brodacz pachnący poranną kawą (bynajmniej o imieniu Mikołaj), zaczęłam temuż brodaczowi wpychać listy do kieszeni płaszcza (tej, w której nosi papierosy - 100% pewności, że rano znajdzie ;)). Życzenia były różne:
Kochany Mikołaju przynieś mi grafitowe zamszowe kozaki, wyprodukowane przez..., stojące w sklepie X, na półce Y (jeszcze kilka szczegółów, co by się Mikołaj nie pomylił) i kosztują bardzo, ale to bardzo mało.
lub (w przypadku śniegu/deszczu i wykładów o 7.30)
Kochany Mikołaju, w związku z planowanym zaspaniem na wykład, uprasza się Mikołaja o pojawienie się 6 grudnia na parkingu o godzinie 7.15. Zamiast reniferów proszę przyprowadzić konie mechaniczne.
W tym roku, list spoczął w kieszeni innego Mikołaja i ... ciekawe, czy przyniesie, już nie takie proste prezenty.
Dwa lata temu przyniósł :). 6 grudnia, podczas okropnej śnieżycy zapytał, czy chciałabym zostać z nim do końca życia.
Jak myślicie, co zrobiłam??

ogłoszenie niedrobne

2010-11-29T10:55:00.003+01:00

Pilnie poszukuję miejsca zamieszkania Wróżki Chrzestnej ewentualnie jeziora/stawu/rzeki/morza w którym aktualnie pływa złota rybka.
Obiecuje (zwłaszcza w przypadku tej drugiej) oddam w dobre ręce po wykorzystaniu tylko jednego życzenia.

25 listopada – Dzień Pluszowego Misia

2010-11-25T08:28:00.004+01:00

Pilnie potrzebny mi Gustaw czarnooki brunet o gęstych włosach z wielką kokardą w czerwoną kratę :). Tego misia dostałam, gdy po raz pierwszy jako dziecko musiałam zostać w szpitalu. Gustaw (z niewiadomego powodu zabroniłam wszystkim zdrabniać jego imię) wraz ze szmacianą lalką Wacławem towarzyszyli mi w najtrudniejszych momentach. Wczoraj wypłakałam się w zieloną poduszkę...
Gdy tylko mogę wtulam się w szanownego męża Adama (misia to On nie przypomina), a w pracy jedną ręką trzymam kciuki ;)i powtarzam: wszystko będzie dobrze, no rzesz k.... będzie dobrze i już i na pewno za te 14 bardzo długich roboczych dni okaże się, że w moim organizmie nic się nie nowo-tworzy.

Teraz Gustaw towarzyszy w trudnych momentach uroczej sześciolatce i dzisiaj tak jak rok temu powędrował z nią do przedszkola :)

2010-11-23T09:14:00.007+01:00

Esz kontra Szpital Wojewódzki w pewnym powiatowym mieście runda druga jutro ósma rano.
Osoby, które nie potrzebują w godzinach przedpołudniowych dłoni, proszone są o trzymanie kciuków.

Po raz pierwszy od 2005 roku jesień nie przyniosła nic dobrego.
Dzisiaj zobaczyłam zdjęcie* - tą ścieżką spacerowałam rok temu opowiadając Ani o wszystkich cudownych rzeczach (osobach), które czekają na mnie i szanownego męża Adama. Przecież nie tak miało być...

*zdjęcie pochodzi z tego miejsca i jest autorstwem najlepszej Ani jaką znam :)

2010-11-18T08:57:00.003+01:00

Z zaleceniami, dobrymi radami i całym mnóstwem zakazów wczoraj wieczorem wróciłam do domu.
Z zakazami nie radzę sobie najlepiej więc na pocieszenie dostałam od męża malinowe lody z białą czekoladą.

Coś podstępnie prostuje mi zwoje mózgowe.
Na pytanie: czy zwolnienie do końca tygodnia pani wystarczy? Odpowiedziałam (wrrrrrr): nie dziękuje, nie potrzebuje.
Mina lekarza bezcenna, a moją głupotę chętnie oddam komukolwiek.

2010-11-16T08:42:00.003+01:00

Esz kontra Szpital Wojewódzki w pewnym powiatowym mieście jutro starcie pierwsze
Brrr, wrrr, ach co to będzie, tatusiu ja się boję ;).

Aż okulary spadły mi z nosa (czy one mogą się dziwić??), kiedy po pierwszym! sygnale telefon odebrała szanowna pani rejestratorka.

12 listopada – Światowy Dzień Bicia Rekordów

2010-11-12T09:01:00.002+01:00

Hmmm
Jaki by tu rekord pobić?
Może w niewyspaniu?
Może w za późnym wstawaniu do pracy?
Może w zapominaniu?
Może w głupocie?
Bo jak można wstać za późno, bo po co słuchać budzika, nie zjeść śniadania (zwłaszcza przy pięknie wyhodowanym wrzodzie na żołądku), bo trzeba wyprasować włosy i zapomnieć wziąć leków, które pomogą przeżyć dzień z moim kolegą wrzodzikiem!
No jak??

historia pewnego szkolenia

2010-11-08T09:55:00.003+01:00

Byłam na szkoleniu, corocznym, dla mnie pierwszym, bo podczas ubiegłorocznego ośmieliłam się zmienić stan cywilny, a następnie tańcować na własnym weselu.
Przeżyłam, choć strach był ogromny.
Za późno wyszłam z pracy, za późno zaczęłam się pakować, za późno szanowny mąż Adam wyniósł bagaże do samochodu, za późno wyjechaliśmy,
ale za to jak szybko dojechaliśmy (policja tym razem była bardzo łaskawa)!
Przerażenie nie było mniejsze, gdy na liście uczestników pośród kilkunastu mężczyzn znalazłam siebie (o matko, czy ja na prawdę mam taką dziwną pracę i co za idiota kazał mi tu przyjechać?! - wyrzucałam przez telefon wielkie całodniowe rozgoryczenie pewnej Andzi).
Jednak, gdy obejrzałam pensjonat, nasz pokój, gdy z zasiedliśmy do specjalnie odłożonej dla pary spóźnialskich ;) kolacji, gdy zobaczyłam nasz pokój, ogród, balkon i gdy poznałam tych których dotąd tylko słyszałam przez telefon i to najczęściej w kłopotliwych sprawach, wymagających (jakby ładnie to ująć) zwrócenia uwagi po zdenerwowaniu nie było śladu.
Odpoczęłam, mimo iż wyspać się nie było nam dane, nasłuchałam się komplementów :), przyjęłam gratulacje (nie mam pojęcia za co) rozmawiałam, śmiałam się, tańcowałam z mężem przy muzyce z czasów młodości moich rodziców (o zgrozo, ale było bardzo późno więc może nikt nie widział, a te oklaski były np. dla barmana), delektowałam się czeskim ciemnym Skalakiem i stanowczo za dużo! zjadłam smakołyków.
W między czasie zdążyłam przejść szkolenie i otrzymać certyfikat, którym napisane było PAN ESZ - no tak kto by pomyślał, że kobieta możne taki otrzymać.
hmmm a w poniedziałek, po przeżyciach nieco dłuższego weekendu, głowa jest trochę cięższa, gardło boli, ale te wspomnienia...
sialalalalala, sialalalalala, sialalalalala

wieczór

2010-11-04T21:11:00.002+01:00

Wsparta na puchatej poduszce, owinięta ciepłym kocem, z laptopem na kolanach zajadam kolejne jabłko malinówkę i przewijam strony "Szajki bez końca" (czasem korzystam z książek w formacie pdf).
W naszym domu, w listopadowy wieczór pachnie kawą i jabłkami z cynamonem.
Pomiędzy linijkami spoglądam na plecy pracującego przy biurku męża. Dobrze, że jest blisko.
Jest tak zwyczajnie, cicho, spokojnie.
Takiej zwyczajności chcę, tak jest mi dobrze.

2010-11-03T10:23:00.000+01:00

zaraz, chwila, moment!
to już listopad!?

jeśli jest poniedziałek , to jestem niewyspana

2010-10-25T07:56:00.003+02:00

ponieważ był weekend, ponieważ odwiedziłam teściów mych, ponieważ trzeba było odreagować i głowa dzisiaj taka ciężka...
Poniedziałkowy zły humor najlepiej poprawić w salonie fryzjerskim, bo głowa zaczyna przypominać szczotkę ;)

i jeszcze szanowna najlepsza z przyjaciół odebrała w sobotę dyplom :) cieszę się ogromnie i z dumy pękam :)

mówcie mi Ogr

2010-10-18T08:22:00.003+02:00

Wstając rano z łóżka i ubierając pośpiesznie na grubą zieloną piżamę szlafrok, na to zielony ogromny polar szanownego męża Adama, na stopy grube skarpety niezwykle jaskrawe zielono-różowe i wrzosowe, ogromnie włochate kapcie (rocznicowy prezent od szanownego męża Adama), zwane przez nas muppet show, uświadomiłam sobie, że jestem Ogrem. Tylu warstw nawet Shrek by mi zazdrościł.
Ja na prawdę kocham jesień. Gdy idę do pracy ledwo hamuję się, aby nie tarzać się w złotych liściach, zachwycam się złotymi odcieniami porannego słońca, czerwono - pomarańczowym drzewem obok przystanku (och, ach), ale te arktyczne temperatury w mieszkaniu doprowadzają mnie do szału. Czekam do wiosny lub uszczelnienia okien i odpowietrzenia kaloryferów, kiedy to zmienię się w piękna Fionę, a tymczasem pozostaje mi przywdzianie kolejne warstwy.

jesień, jesień, złote liście spadają z drzew

2010-10-14T08:25:00.006+02:00

Rano idę przez park:

na chwilę przestaje myśleć o problemach tylko sunę wśród liści:

Jednak do pracy pójść trzeba. Podpisać się na liście i uśmiechać się, czasem bardzo udając, że ja przecież żadnych problemów nie mam, ja taka szczęśliwa jestem.
Na szczęście ukradkiem mogę spoglądać przez okno na park:

i odliczać godziny (szkoda że nie minuty) aż pójdę przez niego z powrotem do domu.

Dzisiaj jest dzień nauczyciela i już zdążyłam porozkładać życzenia najlepszemu nauczycielowi (który o zgrozo, może dzisiaj do oporu spać zakopany w pościeli).
Życzenia pozostawiłam na i w lodówce, w chlebaku i na poduszce, ale najważniejsze nieedukacyjne wysłałam smsem, po prostu spełnienia jednego marzenia...

uśmiechajmy się

2010-10-01T08:46:00.005+02:00

Każdy pierwszy piątek października jest dniem uśmiechu - usłyszałam o 6.05 z Radia Zet, więc suszę ząbki, szczerzę się, uśmiecham bezwstydnie.

Suszę ząbki na całego, bo 1 października, będąc na drugim roku studiów, gdy wychodziłam z dziekanatu zderzyłam się (dość boleśnie) z pewnym przystojnym osobnikiem o niesamowicie brązowych oczach...ach te jego oczy :)

2010-09-28T07:57:00.005+02:00

28 września 2009 r., a był to poniedziałek, w okolicach godziny BARDZO porannej zadzwoniłam do przyjaciela mojego:
- No rzesz ja pie...dole, ja w sobotę wychodzę za mąż!!!
- Tak, słyszałam o tym, nawet będę Twoim świadkiem. Szybko sobie to uświadomiłaś.
Po czym ziewnęła i się rozłączyła, a ja dalej myślałam ;) i z wrażenia pomyliłam autobusy i tylko 40 minut spóźniłam się do pracy, przez co do końca tygodnia szanowny Szef przyjeżdżał po mnie rano, bo twierdził, że jakaś taka nieprzytomna jestem ;), a ja po prostu, po 6 miesiącach uświadomiłam sobie, że wychodzę za mąż.

Dzisiaj jest 28 września i tak jak rok temu pada okropny deszcz, ale nikomu nie przeklinałam rano w słuchawkę, a mąż zawiózł mnie do pracy...

2010-09-25T13:48:00.004+02:00

Usiadłam przy biurku, głowę podtrzymuję ręką, aby móc patrzeć w monitor. Z radością skorzystałam ze sposobności, iż szanowny mąż Adam udał się z naszą nową, chwilową współlokatorką, lat sześć na spacer i opuściłam areszt łóżkowy.
Zapał był zgubny, już z tęsknotą patrzę na różową flanelową pościel.
Idę chorować dalej w moim LABORATORIUM, bo szanowny mąż uznał, że bakterie są wszędzie i lepiej wyczyścić, każdą półeczkę, każdy panel, nawet najmniejszy kafelek ;)

restart

2010-09-21T12:13:00.020+02:00

Start ->wyłączmy się ->i uruchomiliśmy się ponownie, po weekendzie :)
Hibernowaliśmy się w miejscu, gdzie hałasować możemy tylko my:)

przywitaliśmy się z jesienią:

dostałam kwiatki (darczyńca zażądał wielkiego podziękowania ;))

i coś jeszcze ;)

od szanownego męża Adama.

My tam kiedyś zamieszkamy! Na pewno!

Gdzie jest esz?

2010-09-14T09:07:00.003+02:00

Wsiadła do autobusu esz z liściem na głowie i nikt jej nie poratuje, nikt jej nic nie powie :)tralalala

dokładnie to z gałązką z listkami trzema, jasnobrązowymi, które teraz zdobią kubek z długopisami na moim pracowniczym biurku :)

A u Was jak z objawami jesieni?

2010-09-10T08:20:00.003+02:00

Miłość co jest miłością

nigdy nie jest grzechem

nocą rano w południe wieczorem

nawet zwykła wariatka

co zawsze nie w porę

choćbyś na nią się krzywił po kryjomu

jeżeli nie kochasz - nie wrócisz do domu

J.Twardowski

Jest smuto, bardzo smutno. Niektórych wydarzeń zapomnieć nie mogę. To dla mnie za dużo, o wiele za dużo...

Arktyka welcome to

2010-09-08T08:33:00.003+02:00

Ciężko jest wstać rano, gdy wskazanie termometru pokojowego wynosi 11 stopni.
Czarna liściasta herbata z cytryną podana na zachętę nico ośmiela mnie - porannego marudera, ale ta pościel jest taka ciepła i puchata...
Mogę od poniedziałku nucić przebój bloku nr 15 z niedziałającym systemem grzewczym:
"Arktyka welcome to" - prawdziwy hit tego tygodnia :))

2010-09-03T08:53:00.004+02:00

Znów nadeszła jesień - pomyślałam stojąc z kubkiem kawy w oknie i pomachałam mężowi na pożegnanie, gdy spadający z drzewa liść spoczął na mojej głowie ;)
Jesień: czas postanowień, zmian i wspomnień...

Jesienią najpierw poznałam najlepszego na świecie przyjaciela, a potem za sprawą tego pierwszego poznałam najwspanialszego męża na świecie, jesienią (ale trochę później) wiedziałam, że zostanę z nim na aż do śmierci.

2010-08-31T11:29:00.002+02:00

Według kalendarza świąt nietypowych dzisiaj jest:
31 sierpnia – Dzień Blogów;
ale czego życzyć solenizantom??

Ja moim ulubionym życzę:
długiego i ciekawego istnienia :)

2010-08-29T10:41:00.002+02:00

Chorować na urlopie?
Czemu nie!
Organizmowi też należy się!

2010-08-24T12:40:00.004+02:00

Przekładałam najpierw z piątku na sobotę (na szczęści pewien bardzo miły gość mnie od TEGO wybawił, potem z poniedziałku na wtorek, aż stało się.
Zabrakło mi argumentów i od rana w pewnym małym mieszkaniu, w pewnym bloku nieustannie pracuje pralka i odkurzacz, przenoszone są meble i ubrania, nieustannie używane są szmatki i nieco śmierdzące środki czyszczące, a szanowny mąż Adam kursuje do śmietnika, obłaskawiając po drodze starszą panią siedzącą na ławce, aby pozwoliła nam skorzystać, ze swoich sznurków na pranie. Niestety, nastąpił czas powakacyjnych porządków. Tylko zeszytów do szkoły wciąż nie kupiłam...

oszczędzanie nie popłaca

2010-08-20T08:42:00.004+02:00

W środowy wieczór w jednym z hipermarketów nabyliśmy razem z szanownym mężem Adamem odświeżacz do samochodu (ja chciałam o zapachu wiśni w czekoladzie lub jabłek z cynamonem, ale mąż Adam tradycjonalistą pod tym względem jest)- tak wiem, wiem pastjonująca opowieść.
Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby przyjemny dla oka pomarańczowy kwitek (podobno o zapachu egzotycznym, za zawrotną kwotę 1,99 za sztukę), po rozpakowaniu
i zawieszeniu w samochodzie nie doprowadził mnie do wymiotów - brrr jeszcze czuję ten zapach, szanowny mąż tylko pobladł nieco :).
Nawet starszy Pan, którego zabraliśmy na stopa, stwierdził:
- Jak w tym samochodzie dziwnie pachnie.
Kwiatek spoczął na dnie osiedlowego śmietnika, a ja ciągle czuje ten podobno egzotyczny zapach.

dzisiaj mam dosyć dorosłości i jej konsekwencji (chętnie moją komuś oddam), chcę kupować nowe zeszyty, kredki, długopisy i długo szukać nowego plecaka przecież zaraz będzie piękny kolorowy wrzesień :(

dzień pracoholików

2010-08-12T10:39:00.006+02:00

Według kalendarza świąt nietypowych dzisiaj jest Dzień Pracoholików.
Dnia 12 sierpnia 2010 chcę być pracoholikiem!!! wtedy cieszyłoby mnie, że zostaję w pracy do 20 (chyba, że nie zdążę ogarnąć tego TIT, a wtedy może chociaż kroplówkę z kawy dostanę :))

A poranna kawa czekała na mnie do 11.02 aż zrobiła się prawie mrożona - a co jak świętować, to na całego

imieninowy poniedziałek

2010-08-10T08:45:00.009+02:00

A wczoraj były imieniny, których nigdy nie obchodziłam :)
Jak już świętować to z radością, śmiechem, makao, pomidorami z bałkańskim serem i czerwonym półwytrawnym w kieliszkach od TEJ osoby, która życzyła nam 311 dni temu najwięcej szczęścia i miłości. Otrzymałam życzenia od których szybko miałam szkliste oczy, a w tle musiało być tylko to:

Od szanownego męża Adama dostałam dwie książki (a właściwie awizo na ich odebranie z poczty). Jedną poważną drugą trochę mniej - przecież jest sierpień i bez mojego zdziwienia mąż nabył "Idę sierpniową", co bym cichutko chowała ją w pracy pod gazetą wyborczą lub ukradkiem czytała w żółtym autobusie:)

Może morze

2010-08-04T10:22:00.013+02:00

powiedziałam w czwartek, głośniej powtórzyłam w piątek i......
w sobotę, bardzo późnym wieczorem niebieski autobus powiózł nas nad morze.
Ośmiogodzinna podróż autobusem nie należała do najciekawszych elementów wyprawy, zwłaszcza dla moich towarzyszy o wzroście powyżej 1,80 m - ja przy 1,60 m jakoś dałam radę.

zupełnie nie rozumiem dlaczego o szóstej rano nikt (oprócz wspaniałej trójki) nie pływał promem :)

Była poranna, pusta plaża, zimne morze

i spacery, zbieranie muszelek, gofry z bitą śmietaną i malinami, kamienie wbijające się w stopy, wiatr spokojnie rozwiewający włosy. Nigdzie nie biegłam, nie zbierałam dokumentów, nie musiałam trzeć zmęczonych oczu

oglądanie ogromnych statków i delektowanie się marzeniami, które przypłynęły razem z nimi

i zachód słońca zapowiadający tylko dobry dzień

dobrze, że w moim życiu pojawiły się te dwie osoby, bez nich nie byłoby takich chwil.

Ja tonę

2010-07-30T11:39:00.003+02:00

w papierzyskach, dokumentach, księgach, segregatorach, kartach typu.
No rzesz ja pier...(o przepraszam, zagalopowałam się) jak uporządkować dokumentację, która powstała jeszcze przed moim urodzeniem!!!

Nawet mocna kawa nie pobudza mnie dzisiaj do życia.
Ja chcę nad morze. Chcę i już!!!

No rzesz ja...(ups) chcę mieć wakacje!!!

przez okulary

2010-07-20T09:07:00.003+02:00

Przez okulary mój świat jest pełen barw, kolory wyraźne, a litery w książce nie są jednym zielonkawym ślaczkiem (nie mam pojęcia dlaczego bez okularów widzę inne kolory niż rzeczywiste). Niestety moje dwa szkiełka ostatnio sporo przeszły (ze spuszczeniem w toalecie włącznie) i oczy wgapione w monitor przynajmniej przez 8 godzin dziennie odmawiają współpracy z właścicielką.
Decyzja podjęta, dzisiaj (wrrrrr, brrrrrrrr, o cholera) okulista i optyk. Mąż pod rękę, przyjaciel pod telefonem i ruszam - nie możliwe jest przecież wybranie samodzielnie ładnych okularów, gdy się ich na nosie nie posiada
(kto nosi ten zrozumie :))

koniec...

2010-07-15T08:36:00.005+02:00

One towarzyszyły mi zawsze, w chwilach dobrych i złych,
na wagarach, na wakacjach u dziadków, na zakończenie roku szkolnego,
ale przecież już połowa lipca...
W upale, ostatkiem sił przybyło pogotowie truskawkowe i próbowałam ratować się domowym świeżym dżemem i musem, ale to na nic - moje truskawki na rok odeszły.

Szanowny mąż Adam próbuje leczyć moje zgryzoty za pomocą nektarynek i lodów waniliowych.

Już zawsze zapach truskawek rwanych z krzaczka będzie mi się kojarzył z nadchodzącym latem, wakacjami, wolnością i jeszcze ten niepowtarzalny zapach dżemu
gotującego się w babcinej kuchni...

ciągle upał

2010-07-12T09:28:00.006+02:00

To był piękny weekend. Pełen radości, słońca, zabaw i zimnej wody, a wieczorem zimnego alkoholu :).
Niestety, dzisiaj jest poniedziałek, dzisiaj jestem w pracy, a od upału prasują mi się fałdy mózgowe. Jeżeli taka pogoda utrzyma się nadal, to pod koniec lipca będę gdakała i dziobała ziemię a szanowny mąż Adam będzie musiał zakupić jakieś ziarenka i poświecić swój wakacyjny czas na budowanie małej grzędy w salonie.

wstępuję do klubu AT

2010-07-07T10:56:00.002+02:00

Nazywam się ESZ i jestem T R U S K A W K O H O L I K I E M

week END

2010-07-02T18:59:00.002+02:00

Koniec najcięższego tygodnia pracy (oby) w moim życiu pracownicy.
Nigdy nie zostanę pracoholikiem.
Nie potrafię pracować przez 11 godzin i nie dostać ataku głupawki i nie myśleć o wolnym weekendzie.
Z radością niemożliwą do opisania zamknęłam drzwi do pokoju nr 13 i powłócząc nogami udałam się do domu.
Najpierw przeprowadzka w pracy - latające kartki, zagubione dokumenty, wynoszenie, przenoszenie biurek, książek, komputerów i UPAŁ, WIELKI UPAŁ.
Potem dom, który już domem naszym nie jest.
Kartony, torby, plecaki - ciężko jest spakować dziewięć miesięcy życia małżeńskiego do kartonów i UPAŁ, WIELKI UPAŁ.

Muszę odreagować, a pomysłów brak.

I WCIĄŻ UPAŁ, WIELKI UPAŁ

czerwcowe wieczory

2010-06-27T17:56:00.002+02:00

Uwielbiam :)

dzień swiąteczny należy szanować

2010-06-24T08:22:00.003+02:00

Według kalendarza świąt nietypowych 24 czerwca jest dzień przytulania :).
Więc co ja robię w pracy?!
Przecież muszę wrócić do domu i przytulić się do szanownego męża Adama.

jeszcze tylko siedem godzin, jeszcze tylko siedem godzin.....

a ja wolę swego tatę

2010-06-23T09:24:00.005+02:00

Najlepszemu (bo mojemu) ojcu, tacie, tatunciowi i wszystkim innym ojcom (także tym przyszłym) wiele miłości, radości i cierpliwości i marzeń.

A 23 czerwca chciałabym się przytulić do taty i jak co roku przez tyyyyyyyyyle lat pójść z nim na lody, albo na watę cukrową i na spacer.

proszę Pana

2010-06-17T08:53:00.003+02:00

Przystanek autobusowy, okolice godziny siódmej, słoneczny, ale bardzo chłodny poranek.
Chucham w zmarznięte dłonie.
- Dlaczego Pani się uśmiecha? - zapytał mnie starszy siwy Pan, stojący obok, który jeździ codziennie tym samym autobusem co ja.
- Proszę Pana ja porostu jestem zakochana - Pana wcale nie rozbawiła moja odpowiedź.
- Ale przecież Pani ma obrączkę, to i męża pewnie też - ciągnął dalej.
Aż z wrażenia okulary zsunęły się z nosa, poprawiając miałam chwilę na zastanowienie
- Proszę pana, ale ja jestem w moim mężu strasznie zakochana.

Autobus przyjechał, wsiadłam, usiadłam i swoim zwyczajem zajęłam się książką.
Ciekawe, czy też się uśmiechałam - przecież jestem szczęśliwa i zakochana, ale co ma z tym wspólnego obrączka??

ogłoszenie

2010-06-15T08:40:00.003+02:00

ale dotyczy tylko ludzi lubiących ekstremalne doznania

"Oddam teściów w niekoniecznie dobre ręce.
Nie są bardzo zużyci - z ośmiomiesięcznym przebiegiem.
Atrakcje gwarantowane."

Dzisiaj powinna być paskudna pogoda, powinno padać.
Niech to słońce natychmiast zniknie z nieba.

2010-06-08T08:24:00.002+02:00

Chciałabym odespać dłuuuuuugi weekend, ale cóż trzeba zaparzyć kawę,
przywdziać uśmiech nr 3 i zatonąć w komputerze i dokumentach.

przez łaki, przez pola

2010-05-27T08:47:00.002+02:00

Wrócił!!! Można odetchnąć z wielka ulgą. Sześć dni po terminie i dosłownie przez tytułowe łąki i pola, objazdami o których mu się nawet nie śniło (hmmm ponoć podróże kształcą), dziś w nocy mój Tata wrócił do domu. W końcu mogę przestać spać z telefonem w dłoni i z uporem maniaka oglądać prognozy pogody.

Trzeba to uczcić. Ja dokonam zakupu czerwonego wina, a szanowny mąż Adam dokona (oj co to będzie) upieczenia lasagne.

Dzisiaj ani kaszel, ani katar, ani paskudna pogoda nie zepsują mi humoru :)

wieczorne rozważania znad ferwexu i deski do prasowania

2010-05-20T20:52:00.003+02:00

Nie mówmy o zmartwieniach to nie jest dobry temat
one są zawsze chcesz czy nie
pomówmy o nas samych
poczyńmy WIELKIE plany
być może kiedyś spełnią się :)

i planująca zaniosła się kaszlem

najwyższa pora

2010-05-18T12:10:00.002+02:00

Muszę coś zmienić - już teraz, natychmiast - pomyślała i zadzwoniła do fryzjera.
Na bardziej wiekopomne zmiany przyjdzie pora, ale jutro, może pojutrze, a na dzisiaj fryzjer wystarczy.

ciągle pada :)

2010-05-12T08:58:00.004+02:00

Chwilowo zostałam zwolenniczką deszczu (sic!). Śledzę wszelakie prognozy pogodowe - jest nadzieja na opady - nie trzeba zapychać torebki opakowaniami chusteczek higienicznych :) i tak codziennie.
Moje zamiłowanie do prognoz pogodowych zakończy się w połowie czerwca.
A na razie niech żyją parasole, kurtki przeciwdeszczowe i spacery w deszczu :)